Skip to content
Home » Пантикост – Ёвар меояд, то қудрат ва роҳнамоӣ диҳад

Пантикост – Ёвар меояд, то қудрат ва роҳнамоӣ диҳад

  • by

Сураи Балад (сураи 90 – Шаҳр) ба шоҳиди саросари шаҳр ишора мекунад ва дар сураи Ан-Наср (сураи 110 – Дастгирии илоҳӣ) анбӯҳи одамонро дар назар дорад, ки ба ибодати ҳақиқии Худо меоянд.

Ман ба ин шаҳр шоҳидӣ медиҳам, ки ту озоди ин шаҳр ҳастӣ. (Сураи Балад, 90:1-2).

Чун мадади Худо ва пирӯзӣ фаро расад ва мардумро бинӣ, ки гурӯҳ-гурӯҳ ба дини Худо дохил мешаванд ва ба ситоиши Парвардигорат тасбеҳ гӯй ва аз Ӯ омурзиш бихоҳ, ки Ӯ тавбапазир аст! (Сураи Наср, ояти 110:1-3).

Пас аз расо панҷоҳ рӯз аз эҳёи Исои Масеҳ (а) рӯъёе, ки дар сураи Балад ва Наст акс ёфтааст, ба амал омад. Шаҳр Ерусалим буд ва шогирдони Исои Масеҳ озодиҳое буданд, ки шоҳидони он шаҳр буданд, аммо ин Рӯҳи Худованд буд, ки дар байни мардум дар он шаҳр ҳаракат мекард, ки ҷашн, ҳамду сано ва омурзишро ба вуҷуд овард. Он рӯзро имрӯз низ аз сар гузаронидан мумкин аст, ки мо онро ҳангоми фаҳмидани таърихи ин рӯзи беназир меомӯзем.

Ҳазрати Исо Масиҳ алайҳиссалом бўлганлар дар иди Фисҳ маслуб карда шуданд аммо баъд рӯзи якшанбеи оянда аз мурдагон эҳё шуд. Бо ин галаба бар марг вай акнун ба ҳар касе, ки онро мегирад, атои ҳаётро пешкаш мекунад. Пас аз он ки 40 рӯз бо шогирдонаш буд, ба эҳёи Ӯ боварӣ ҳосил кунанд, баъд ба осмон баромад. Аммо пеш аз он ки ба боло барояд, ӯ ин дастурҳоро дод:

«Тамоми қудрат дар осмон ва бар замин ба Ман дода шудааст. Пас, биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед ва онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед, ва ба онҳо таълим диҳед, ки ба ҳар чизе ки ба шумо фармудаам, итоат кунанд. Ва бешубҳа, ман ҳамеша то охири замон бо шумо ҳастам». (Матто 28:19-20)

Ӯ ваъда дод, ки ҳамеша бо онҳо хоҳад буд, аммо дере нагузашта, вақте ки ба осмон сууд кард, онҳоро тарк кард. Чӣ тавр ӯ пас аз ба боло рафтанаш то ҳол бо онҳо (ва инчунин бо мо) буд?

Ҷавоб дар он чизест, ки каме дертар рӯй дод. Дар зиёфати пеш аз боздошташ омадани Ёрӣ ваъда дода буд. Пас аз панҷоҳ рӯзи эҳёи ӯ (ва баъд аз 10 рӯзи ба осмон рафтанаш) ин ваъда иҷро шуд. Ин рӯз номида мешавад Рӯзи Пантикост ё Пантикост Якшанбе. Он рӯзи назаррасро ҷашн мегирад, аммо ин на танҳо чӣ он рӯз рӯй дод, аммо вақте ки ва чаро Ва ояте аз Худост ва бароятон атои бузурге ошкор мешавад.

Дар Пантикост чӣ рӯй дод

Ҳодисаҳои мукаммал дар сабт сабт шудаанд Китоби Аъмол боби 2 Китоби Муқаддас. Дар он рӯз Рӯҳулқудси Худо ба рӯи аввалин пайравони Исои Масеҳ (а) нозил шуд ва онҳо бо овози баланд бо забонҳои саросари ҷаҳон сухан мегуфтанд. Он чунон шӯришро ба вуҷуд овард, ки ҳазорон нафаре, ки дар он вақт дар Ерусалим буданд, барои дидани ҳодиса баромаданд. Дар назди издиҳоми ҷамъшуда Петрус хабари аввалини Инҷилро гуфт ва «дар он рӯз ба шумораи онҳо се ҳазор нафар афзуд» (Аъмол 2:41). Шумораи пайравони Инҷил аз ҳамон рӯзи якшанбеи Пантикост зиёд шуда истодааст.

Ин хулосаи Пантикост пурра нест. Зеро, ҳамон тавре ки дигар рӯйдодҳои Паёмбар, Пантикост рӯй дод худи ҳамон рӯз ҳамчун ҷашне, ки бо Таврот дар замони ҳазрати Мусо (а) оғоз шуда буд.

Пантикост аз Тавроти Мусо

Мусо алайҳиссалом (1500 пеш аз милод) якчанд ҷашнвора таъсис дод, ки дар тӯли сол ҷашн гирифта шаванд. Фисҳ аввалин ҷашни соли яҳудӣ буд. Исо дар иди Фисҳ маслуб карда шуд. Вақти дақиқи марги ӯ барои қурбонии барраҳои иди Фисҳ барои мо нишона аст.

Фестивали дуюм ид буд Аввалин меваҳова дидем, ки паёмбарро дар рӯзи ин ид чӣ гуна эҳё кардаанд. Азбаски эҳёи ӯ дар ‘Firstfruits’ рӯй дод, ин ваъдае буд, ки эҳёи мо пас аз он хоҳад буд. барои ҳамаи онҳое, ки ба ӯ бовар мекунанд. Эҳёи ӯ «нахустин меваҳо» аст, ҳамон тавре ки номи ид пешгӯӣ карда буд.

Маҳз 50 рӯз пас аз якшанбеи “Аввалин меваҳо” Таврот аз яҳудиён талаб кард, ки ҷашни онро ҷашн гиранд Пантикост («Пенте» барои 50). Он аввал номида шуд Иди ҳафтаҳо зеро он ҳафт ҳафта ҳисоб карда шуд. Яҳудиён дар тӯли 1500 сол дар замони ҳазрати Исои Масеҳ (а) Иди Ҳафтаҳоро ҷашн мегирифтанд.  Сабаби он ки дар он рӯзе, ки Рӯҳулқудс ба Ерусалим фуруд омад, одамон аз тамоми ҷаҳон паёми Петрусро шуниданд, маҳз барои он буд, ки онҳо дар он ҷо иди Пантикости Тавротро ҷашн мегирифтанд.. Имрӯз яҳудиён ҷашни Пантикостро идома медиҳанд, аммо онро даъват мекунанд Шавот.

Мо дар Таврот мехонем, ки чӣ тавр Иди ҳафтаҳо ҷашн гирифта мешуд:

Панҷоҳ рӯзро то рӯзи баъд аз шанбеи ҳафтум ҳисоб кунед, ва он гоҳ ҳадия тақдим кунед галлаи нав ба Худованд. Аз ҳар ҷое, ки иқомат доред, ду нон аз ду-даҳ як эфа орди беҳтарини бо хамиртуруш пухта, ҳамчун қурбонии мавҷӣ биёред. аввалин меваҳо ба Худованд. (Ибодат 23:16–17)

Дақиқии Пантикост: Нишон аз ҷониби Худо

Вақти дақиқи Пантикост вуҷуд дорад, вақте ки Рӯҳулқудс бар одамон нозил шуд, зеро он дар рӯзи иди Пантикост рӯй дод. худи ҳамон рӯз ҳамчун иди Ҳафтаҳо (ё Пантикост) Таврот. Дар маслуб кардани Исо ал-Масеҳ, ки дар иди Фисҳ рӯй медиҳад, ӯ эҳё дар Фестивали FirstFruits рух медиҳад, ва ин омадани Рӯҳулқудс бар рӯи Иди ҳафтаҳо, ки барои мо аз ҷониби Худо далелҳои равшан аст. Бо ин қадар рӯзҳо дар як сол чаро бояд маслуб, эҳё ва баъд омадани Рӯҳулқудс маҳз дар ҳар рӯзи се иди баҳори Таврот сурат бигирад, магар ин ки нақшаи Ӯро ба мо нишон диҳад?

Ҳодисаҳои Инҷил маҳз дар се ҷашни баҳори Таврот рух доданд

Пантикост: Ёрдам қудрати нав медиҳад

Ҳангоми фаҳмонидани аломатҳои омадани Рӯҳулқудс Петрус ба пешгӯии Юил-пайғамбар ишора кард, ки пешгӯӣ мекунад, ки рӯзе Рӯҳи Худо бар тамоми халқҳо мерезад. Воқеаҳои он рӯзи Пантикост пешгӯиро иҷро карданд.

Мо дидем, ки паёмбарон чӣ гуна ба мо ваҳй кардаанд табиати ташнагии рӯҳонии мо, ки моро ба гуноҳ мебарад. Пайғамбарон низ омадани а Аҳди нав, ки дар он Қонун дар дили мо навишта мешавад, на танҳо дар лавҳаҳои сангӣ ё дар китобҳо. Танҳо бо шариате, ки дар дили мо навишта шудааст, мо қудрат ва қобилияти риоя кардани қонунро дорем. Омадани Рӯҳулқудс дар рӯзи Пантикост барои сокинон дар имондорон иҷрошавии ин ваъда аст.

Яке аз сабабҳои «хушхабар» будани Инҷил дар он аст, ки он барои беҳтар зиндагӣ кардан қувват мебахшад. Ҳаёт ҳоло а иттиҳоди байни Худо ва мардум. Ин иттиҳод ба воситаи иқомат дар Рӯҳи Худо сурат мегирад, ки дар рӯзи якшанбеи Пантикости Аъмол 2 оғоз ёфт. Ин хушхабар аст, ки акнун ҳаётро дар сатҳи дигар, дар муносибат бо Худо тавассути Рӯҳи Ӯ зиндагӣ кардан мумкин аст. Рӯҳулқудс ба мо роҳнамоии ҳақиқии ботиниро медиҳад – роҳнамоии Худо. Библия инро чунин шарҳ медиҳад:

Ва алҳол шумо, халқҳо, ҳақиқатро шунидаед, ки хушхабарро, ки Худо шуморо наҷот медиҳад. Ва ҳангоме ки шумо ба Масеҳ имон овардед, Ӯ шуморо аз они Худ муайян карда, ба шумо Рӯҳулқудсро дод, ки Ӯро кайҳо ваъда дода буд. Рӯҳ кафолати Худост, ки Ӯ ба мо меросеро, ки ваъда дода буд, медиҳад ва моро харидааст, то халқи Худ бошем. Ӯ ин корро кард, то мо Ӯро ситоиш кунем ва ҷалол диҳем. (Эфсӯсиён 1:13-14)

Рӯҳи Худо, ки Исоро аз мурдагон эҳьё кард, дар шумо зиндагӣ мекунад. Ва чунон ки Худо Исои Масеҳро аз мурдагон эҳьё кард, ба ҷисмҳои мирандаи шумо ба воситаи ҳамон Рӯҳе, ки дар дохили шумост, зинда хоҳад кард. (Румиён 8:11)

На танхо хамин тавр, балки худи мо хам, ки аввалин меваҳо аз Рӯҳ оҳу нола кунед, дар ҳоле ки мо бесаброна интизории фарзандхондии худ, яъне кафорати ҷисми худро дорем. (Румиён 8:23)

Рӯҳи даруни Худо аввалин меваи дуюм аст, зеро Рӯҳ таъми пешакӣ – кафолати ба анҷом расонидани табдили мо ба «фарзандони Худо» мебошад.

Инҷил ҳаёти навро пешкаш мекунад, на аз ҷониби Кӯшиш мекардаанд, ки қонунро риоя кунанд. Ва зиндагии фаровоне аз молу мақом, сарват ва дигар неъматҳои гузаранда дар дунё нест. ки Сулаймон ин кадар холй ёфта буд.  Баръакс, Инҷил бо ҷойгиршавии Рӯҳи Худо дар дилҳои мо ҳаёти нав ва фаровон пешкаш мекунад. Агар Аллоҳ бизга сокин бўлишни, қувват беришни ва ҳидоят қилишни таклиф қилса, бу Хушхабардир! Пантикости Таврот бо таҷлили нони хубе, ки аз хамиртуруш пухта мешавад, ин ҳаёти фаровони ояндаро тасвир мекунад. Дақиқӣ байни Пантикостҳои кӯҳна ва нав аст аломати равшан ки ин накшаи Аллох барои мост, ки умри фаровон дошта бошем.

PDF-и ҳама аломатҳоро аз Ал-Китоб ҳамчун китоб зеркашӣ кунед

Leave a Reply

Your email address will not be published.